Gabriel Garcia Marquez,Επιστολή-ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ

Μια μέρα πριν κάποια χρόνια ήρθε στην πόρτα μου ένα παλικάρι νομίζω και μου πούλησε κάποιο περιοδικό κοινωνικού σκοπού.
Έγραφε αρκετά σημαντικά και ενδιαφέροντα πράγματα μα εκείνο που μου 'κανε μεγαλύτερη εντύπωση και με συγκίνησε ήταν μια επιστολή από κάποιον  Gabriel José García Márquez ( σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας ).

Απολαύστε το και σεις παρακάτω :)

 "Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Μόνο τα παιδιά ξέρουν αυτό που ψάχνουν..(αξίζει να το δείτε)

Πόσα πολλά μπορεί να ξέρει ένα παιδί;Πόσα μπορεί να μας διδάξει μέσα σε μερικές κουβέντες;Πώς ένα παιδί μπορεί να δει το αυτονόητο μέσα απ'την αθώα του ψυχή όταν εμείς κλείνουμε τα αυτιά μας,κλείνουμε τα μάτια μας και απλά νοιαζόμαστε για τη ζωή μας;Ή στην πραγματικότητα ούτε αυτό δεν κάνουμε;Πώς νοιάζεται άραγε κανείς για τη ζωή του όταν κάνει τα πάντα για να την λιγοστεύει;Πώς γίνεται κάποιος να αγαπάει τον εαυτό του , όταν καπνίζει, πίνει , κάνει σεξ με αγνώστους, λέει ψέμματα, ή ζηλεύει;Ποιό είναι το νόημα υης ζωής;Τι έχει τελικά αξία απο όσα κάνουμε;

Μόνο τα παιδιά ξέρουν αυτό που ψάχνουν...

Μόνο ένα παιδί θα σου πει την αλήθεια.

Σταμάτα να μεγαλώνεις.Μείνε αληθινός.Μείνε ευτυχισμένος.

Οι σκέψεις ενός ερωτευμένου..(μέρος 2)

Η συνέχεια των σκέψεων-συναισθημάτων..
Πως αντιδρά μια ψυχή στην πρώτη επαφή με αυτόν που ερωτεύεται;Πόσα μπορείς να νιώσεις με ένα βλέμμα;
Διαβάστε τα παρακάτω και σκεφτείτε αναλυτικότερα...

Η μαγεία της στιγμής

Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε, ένιωθα το διαπεραστικό σου βλέμμα να περνά από κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Ήταν άψυχο, σαν μαριονέτα που κάνει σπαστές και απότομες κινήσεις. Άδειο από κάθε γνωστή ανθρώπινη αίσθηση. Μουδιασμένο και ταυτόχρονα τόσο ανάλαφρο από τη γλυκιά μέθη. Η επιρροή σου πάνω μου ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Αυτή η συνεχής αίσθηση σαν να τραβούσες τη ζωή από μέσα μου. Τα λεπτά περνούσαν. Φαίνονταν αιώνες. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να χωνέψει τη μυστικιστική δύναμη που είχαν τα μάτια σου. Νόμιζα πως δεν θα ξέφευγα ποτέ από την παγίδα σου. Όμως τότε συνέβη. Τα μάτια σου σταμάτησαν την εξερεύνηση τους. Κάτι τους είχε τραβήξει απόλυτα την προσοχή. Κοιτούσες τώρα έντονα μέσα στα δικά μου μάτια. Λες και προσπαθούσες να μάθεις κάτι από αυτά. Ένα μικρό γελάκι ξέφυγε από τα χείλη σου. Κοιτιόμασταν περισσότερη ώρα από ότι θεωρείται ευγενικό. Μα φαινόταν πως υπήρχε μια έλξη, μια περιέργεια για το άγνωστο. Δεν σε ήξερα και δεν με ήξερες. Και όμως κάτι στα μάτια σου μου φαινόταν τόσο οικείο. Ήταν λες και είχα ξαναδεί κάπου, κάποτε αυτά τα μάτια. Σε μια προηγούμενη ζωή ίσως. Και τότε άκουσα την πιο γλυκιά και υπνωτική μελωδία. Ήταν η φωνή σου. Φανταζόμουν μικρές ιριδίζουσες νότες να πετάγονται χαρωπά από τα χείλη σου. Με περιτριγύριζαν και χόρευαν τον δικό τους μυστικό χορό. Αυτό ήταν που μου έδωσε πνοή. Ένιωθα τη ζωτική μου δύναμη να επανέρχεται στο σώμα μου. Ήταν άδειο για τόση ώρα, που είχα ξεχάσει πως είχα χέρια, πόδια και ένα πρόσωπο. Η καρδιά μου κατάφερε επιτέλους να επιβραδύνει και την ένιωθα να πανηγυρίζει για την νίκη της. Ο θόρυβος του κόσμου γύρω μου πλημύρισε τα αυτιά μου. Αναρωτιόμουν αν υπήρχε ονομασία γι’ αυτό που μόλις έζησα. Αμφέβαλα αν μπορούσε κάποιος, έστω ένας στο κόσμο να μου εξηγήσει. Για ένα πράγμα όμως ήμουν σίγουρος. Η καρδιά μου πλέον ήταν στα χέρια σου.

(συνεχίζεται)

Οι σκέψεις ενός ερωτευμένου...

Δεν είναι δύσκολο να ερωτευτείς.Το εντελώς αντίθετο.Δύσκολο είναι να δώσεις στους γύρω σου να καταλάβουν τα συναισθήματα που σου προκαλεί το άτομο που αγαπάς.
Μέσα σε μερικές σειρές,ένα αγόρι αφήνει ένα κομμάτι της ψυχής του.
Για όλους τους ερωτευμένους που καταλαβαίνουν τον παιδικό μου φίλο...


Και ξαφνικά σε είδα. Ανάμεσα σε τόσο κόσμο και όμως σε είδα. Ένα φως γύρω σου με έκανε να σε κοιτάξω. Μια ματιά. Αυτό αρκούσε για την γέννηση μιας νέας τρυφερής αγάπης. Όπως η πρώτη ακτίνα του ήλιου γεμίζει με το πιο υπνωτικό πορτοκαλί του ουρανού που υπάρχει, έτσι φωτίστηκε και η ψυχή μου. Και όσο σε κοιτούσα τόσο πιο ακατανίκητη γινόταν η έλξη. Το σώμα μου παρέλυσε και θα ορκιζόμουν πως η καρδιά μου είχε σταματήσει. Και όμως. Την άκουγα δυνατά. Να χτυπάει σαν τρελή. Ένιωθα τον παλμό της στα αυτιά μου, στους κροτάφους μου, στα άκρα μου, σε όλο μου το σώμα. Σήκωσα το δεξί μου χέρι και το ακούμπησα στην πηγή αυτού του δυνατού και ασυγχρόνιστου παλμού. Πρώτη μου φορά ένιωθα ότι είχα έρθει σε επαφή με όλο μου το σώμα, Πατούσα γερά στη γη, και όμως ένιωθα πως πετούσα ψηλά. Κοιτούσε ολοκάθαρα με τα μάτια μου, και όμως το μόνο που μπορούσα να δω ήσουν εσύ. Άκουγα τα πάντα γύρω μου, και όμως το μόνο που πραγματικά άκουγα ήταν ο ήχος της καρδιάς μου. Αυτή που μάταια προσπαθούσε να επιβραδύνει τους χτύπους της. Μπορούσα να καταλάβω την προσπάθειά της να στείλει αίμα σε όλο μου το σώμα κάνοντάς με να κινηθώ. Μάταιο. Το μόνο που κατάφερε είναι να βάψει με ένα βαθύ κόκκινο τα μάγουλά μου. Κάτι την είχε μαγέψει. Την είχε κυριέψει. Αν εγκατέλειπε εκείνη τη στιγμή θα τη καταλάβαινα. Δεν θα της κρατούσα κακία. Πάλευε με κάτι που ήταν πολύ δυνατό γι’ αυτήν. Και ξαφνικά ένιωσα τα μάτια σου πάνω μου. Η Γη σταμάτησε να γυρνάει, ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει και όλα απλά πάγωσαν. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό που ένιωθα, τώρα ήμουν σίγουρος πως το βλέμμα σου θα με κράταγε για πάντα εκεί. Παγιδευμένο στη μαγεία των ματιών σου. Δεν με ένοιαζε όμως. Ήθελα να κρατήσει και άλλο. Ακόμα λίγα λεπτά. Ακόμα λίγες μέρες. Ακόμα λίγους μήνες, λίγα χρόνια. Πάντα…

(συνεχίζεται)

Kirstie Whittaker-A real story by a girl who beat cancer

Last night I found a video about a girl who looked different to others,and I said to myself "this might be interesting".This is the story of a girl who dared to live.Read it and think.Really touching.


"ok when i was like a year old i was diagnosed with cancer it formed behind my right eye and they called it rabdomyosarcoma i first went through chemo with little luck, came near death a few times i became so ill, until we tried radiation, which i took to immediately and at the age of 2 i was cured of my cancer...however there were some drawbacks, i became blind in my right eye, deaf in my right ear, and am missing most of my teath on the right side (pretty much all my defects follow the path of the radiation) also the chemo, meds, and radiation caused the right side of my face to grow slower than the left, so by kindergarden i had a lopsided face, it was something i had to live with and i was going to make the best of it even though i had no friends to support me (till the first grade, i went to pre-school and 2yrs of kindergarden) we went to many doctors in kansas city trying to find someone who could help me...to no avail, until i was 14 then we found this amazing doctor online, dr.salyer and he took me over right away (he has since retired and another dr has taken over) i've been through 20-30 surgeries mainly because after my first major surgery i got infected twice, and that alone caused drawbacks (but i'm not getting into that thats about 3yrs worth of surgeries) just to give you a few ideas of things i've had done, i've had bone implanted into my right cheek, fat taken from my stomach and added to the right cheek as well
i've had 3 skin grafts, and have 10 scars, the most recent surgery i've had they added another cheek bone, more fat, and in order for me to open my jaw wider (i can only open it about 15 mm when a normal person can open it about 25-30mm) they cut one of my jaw muscles to release some of the tension and its helped! a bit and more fat to the right cheek and now i have more symmetry than i've ever had, i've been going through craniofacial reconstruction surgeries (w/4-5 month breaks, and a yr of rest from 1 to another surgerie) for about five years now since feb of 06 its been a crazy rollercoaster ride ever since but i've got a great support system, awesome friends, and plenty of inspiration to make it through"

Στο λεωφορείο..

Πριν λίγη ώρα,καθώς γυρνούσα με το αστικό σπίτι,στη στάση της Αριστοτέλους ο οδηγός άνοιξε τη μπροστινή πόρτα και είπε σε κάποιον κύριο να μπει μέσα.Εκείνος ευχαρίστησε τον οδηγό(γιατί δεν χτύπησε εισιτήριο) και πριν προλάβει καλά καλά να μπει φωνές και κλάματα γέμισε το λεωφορείο.Ήταν μια μικρή γύρω στα 13 πολύ όμορφα ντυμένη μέσα στα ροζ μοδάτα ρούχα της,η οποία έπασχε από κάποιας μορφής νοητική καθυστέρηση.Ο πατέρας της υπομονετικά και ευγενικά της εξηγούσε πως έπρεπε μόνο για λίγο ακόμη να καθίσουν μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους αλλά εκείνη επέμενε τον τραβούσε και του φώναζε πως δεν ήθελε να μείνει άλλο εκεί μέσα.Και εκείνος στην επόμενη στάση την πήρε απ'το χέρι την κατέβασε και κατεβαίνοντας ευχαρίστησε και πάλι τον οδηγό.
Λίγο πριν συμβούν αυτά,ένα κοριτσάκι κρατώντας έναν λούτρινο σκύλο κάθισε δίπλα μου και μου χαμογέλασε.Όταν άδειασαν οι 2 θέσεις πίσω μου,η μαμά του το πήρε και κάθισαν μαζί.Κάποια λεπτά πριν το λεωφορείο φτάσει στο τέρμα ακούστηκε από τα ηχεία:"Επόμενη στάση,next stop Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός" και τότε το κοριτσάκι ρώτησε με μεγάλο ενθουσιασμό τη μαμά του:"Μαμά,τώρα πάμε στον παιδικό σταθμό με τα άλλα παιδάκια;" και η μαμά της φυσικά της εξήγησε τι είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός.
Από όλα αυτά κράτησα τη δύναμη και την υπομονή του πατέρα,την ανθρωπιά του οδηγού,την αθωότητα και το θάρρος του μικρού παιδιού.Πόσοι από εμάς τα τολμάμε όλα αυτά;Πόσοι θα αντέχαμε να είχαμε έναν παράλυτο συγγενή,να τον στηρίζουμε,να τον προσέχουμε,να τον αγαπάμε;..Πόσοι από εμάς ανοίγουμε την πόρτα μας όταν ο διπλανός μας έχει ανάγκη;Πόσοι από εμάς έχουν το θάρρος να κάνουν μια ερώτηση ορθή;
Πόσοι;...
ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ,ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ,ΝΑ ΝΟΙΑΖΕΣΤΕ.
Παρατηρείστε την επόμενη φορά που θα βρεθείτε με άγνωστους ανθρώπους πόση ομορφιά κρύβουν κάποιες στιγμές.Και μη τις ξεχάσετε ποτέ ξανά.
Life is wonderful...Kishnamurti:ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ; δείτε το!!!!